Αφιερωμένο στη Ρολι που ήξερε να φέρνει γαλήνη γύρω της παρά τις δυσκολίες που έφερνε η αναπηρία της .Καθε κατοικίδιο που συναντιόμαστε σε αυτή τη ζωή είναι κομμάτι της οικογένειας μας
Η αγάπη για ένα ζώο δεν τελειώνει με την απώλειά του· συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τις αναμνήσεις, τα μαθήματα ζωής που άφησε και τον ιδιαίτερο δεσμό που θα συνοδεύει κάθε φροντιστή/φροντίστρια στο μέλλον.
Η εμπειρία της απώλειας ενός ζώου που συντρόφευσε την καθημερινότητά μας είναι μια προσωπική, βαθιά και συχνά αποσιωπημένη διαδικασία.
Στην ελληνική κοινωνία, αν και η σχέση με τα ζώα θεωρείται ολοένα και περισσότερο σημαντική, το πένθος για αυτά συχνά δεν αναγνωρίζεται με την ίδια βαρύτητα όπως η απώλεια ενός ανθρώπου.
Ωστόσο, από ψυχοθεραπευτική σκοπιά –και ιδιαίτερα μέσα από το πρίσμα της συστημικής θεραπείας– η θλίψη που βιώνεται είναι αυθεντική και δικαιολογημένη.
Ο δεσμός με ένα ζώο αποτελεί μέρος του οικογενειακού και κοινωνικού συστήματος και η απώλειά του μπορεί να κινητοποιήσει έντονα συναισθήματα, μνήμες και σχέσεις.
Τα συναισθήματα της απώλειας
Η απώλεια ενός ζώου μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα μοναξιάς, λύπης, θυμού, ενοχής ή και σύγχυσης. Μερικές φορές υπάρχει η αίσθηση ότι το ζώο συνεχίζει να είναι παρόν, μέσα από ήχους, κινήσεις ή συνήθειες που παραμένουν ζωντανές στη μνήμη.
Η συστημική θεώρηση τονίζει ότι το πένθος δεν είναι γραμμικό ούτε ατομικό μόνο· συνδέεται με προηγούμενες απώλειες, με τα πρότυπα που υπάρχουν στο οικογενειακό δίκτυο και με τον τρόπο που η κοινωνία μας διδάσκει να διαχειριζόμαστε τη θλίψη. Η αναγνώριση αυτών των συνδέσεων βοηθά στο να νοηματοδοτηθεί η εμπειρία
Δώσε χρόνο στο εαυτ@ σου
Δεν υπάρχει “σωστός” ή “λάθος” τρόπος πένθους. Ο χρόνος που χρειάζεται κάθε άτομο για να διαχειριστεί την απώλεια είναι διαφορετικός. Στην ελληνική πραγματικότητα, όπου οι κοινωνικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις συχνά δεν αφήνουν περιθώριο για παύση, η αυτοφροντίδα είναι πράξη αντίστασης και αυτοσεβασμού. Η αποδοχή ότι η διαδικασία θα έχει σκαμπανεβάσματα αποτελεί βασικό βήμα.
Έκφραση και επικοινωνία του πόνου
Η καταπίεση συναισθημάτων μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυσκολία. Η έκφραση –μέσα από δάκρυα, λόγο, γραφή, καλλιτεχνικές πρακτικές ή συζήτηση– λειτουργεί θεραπευτικά.
Η δραματοθεραπεία και οι δημιουργικές προσεγγίσεις, για παράδειγμα, δίνουν χώρο στο άτομο ή στην οικογένεια να αφηγηθούν και να ξαναζήσουν μνήμες, μετατρέποντας την απώλεια σε αφήγηση που εμπλουτίζει την ταυτότητα.
Ισορροπία και καθημερινότητα
Οι πρώτες μέρες μπορεί να χαρακτηρίζονται από απομόνωση ή απάθεια. Ωστόσο, η σταδιακή επιστροφή σε καθημερινές δραστηριότητες είναι απαραίτητη για την ψυχική ισορροπία. Η φροντίδα του σώματος, η διατροφή, ο ύπνος και η φυσική άσκηση συνδέονται άμεσα με την ψυχική ανθεκτικότητα.
Μικρές πράξεις μνήμης –όπως ένα άλμπουμ φωτογραφιών ή μια χειροποίητη δημιουργία– μπορούν να ενσωματώσουν την απώλεια στην καθημερινότητα, χωρίς να την εξαφανίζουν.
Σύνδεση με άλλους/ες
Η συστημική θεραπεία υπογραμμίζει τη σημασία της κοινότητας. Η επαφή με άλλους που έχουν βιώσει ανάλογες απώλειες προσφέρει αίσθηση κατανόησης και ανακούφισης.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον διαδικτυακές ομάδες υποστήριξης και κοινότητες που ενισχύουν αυτή τη διασύνδεση, βοηθώντας να σπάσει η κοινωνική σιωπή γύρω από το πένθος ζώων.
Προσωπικές και οικογενειακές τελετές αποχαιρετισμού
Ένας αποχαιρετισμός μπορεί να λάβει πολλές μορφές: φύτευση ενός δέντρου, μια τελετή μνήμης, δημιουργία ενός αντικειμένου αφιερωμένου στο ζώο. Στα παιδιά, τέτοιες πράξεις προσφέρουν ευκαιρία να μάθουν με τρυφερότητα για τον κύκλο της ζωής, ενδυναμώνοντας την ικανότητά τους να διαχειρίζονται μελλοντικές απώλειες.
Ζητώντας βοήθεια
Όταν η θλίψη γίνεται παρατεταμένη ή συνοδεύεται από έντονα συμπτώματα άγχους ή κατάθλιψης, η επαφή με έναν/μία ειδικό ψυχικής υγείας είναι σημαντική. Η ψυχοθεραπεία, ατομική ή ομαδική, παρέχει ασφαλές πλαίσιο για την επεξεργασία του πόνου και τη μετατροπή του δεσμού σε μια πηγή δύναμης και νοήματος.
Η απώλεια ενός ζώου είναι μια εμπειρία που συχνά μένει αόρατη, όμως είναι βαθιά ανθρώπινη. Αντικατοπτρίζει το μέγεθος της αγάπης που μοιράστηκε και μας υπενθυμίζει ότι οι σχέσεις με τα ζώα δεν είναι δευτερεύουσες, αλλά ουσιαστικές και πολύτιμες και μοναδικές .
Με τον χρόνο, η οξύτητα της θλίψης θα μειωθεί και θα παραμείνει η τρυφερότητα της μνήμης, ως μαρτυρία της ιδιαίτερης σχέσης που άλλαξε και φώτισε τη ζωή μας. Αφιερωμένο στα πλάσματα αυτά που μας εμπιστεύονται να μοιραστούν το πέρασμα σε αυτή τη ζωή κοντά μας .